Karaçamın Dirilişi

1907’de Vologda’da doğdu. 1923’de liseyi bitirdi ve bir süreliğine Moskova’daki bir deri fabrikasında çalıştı. 1926’da Moskova Devlet Üniversitesi’nde Sovyet Hukuku bölümüne girdi. Üniversite eğitimi sırasında edebiyatla ilgilenmeye başladı ve Andrey Belıy, Aleksey Remizov, Aleksandr Puşkin ve Boris Pasternak gibi yazar ve şairlerden etkilendi. 1929’da, “Lenin’in Vasiyeti” olarak bilinen metnin dağıtımına katılmak suçlamasıyla tutuklandı, 3 yıl hapis cezası aldı ve Butırka’ya gönderildi. 1932’de Moskova’ya geri döndü. Çeşitli dergilerde çalıştı. 1936’da, ilk hikâyesi “Doktor Austino’nun Üç Ölümü” yayımlandı. 1937’de, karşı devrimci ve
Troçkist faaliyetlerde bulunmak suçlamasıyla tekrar tutuklandı. Bu defa 5 yıl kamp cezası aldı ve sonradan “bir yeryüzü cehennemi” olarak tanımlayacağı Kolıma’ya gönderildi. 1943’te, kampta bir sohbet esnasında İvan Bunin’i bir “Rus klasiği” olarak tanımladığı için cezasına 10 yıl daha eklendi. Cezası boyunca altın ve kömür madenlerinde çalıştı. Tifüse yakalanmasına rağmen bu hastalıktan kurtulmayı başardı. Toplam 17 yıllık esaretten sonra, 1951’de serbest bırakılmasına rağmen Sevvostlag’da (Kuzeydoğu Zorunlu Çalışma Kampları) sağlık görevlisi olarak iki yıl daha çalıştı. 1956’da itibarı iade edildi ve Moskova’ya dönmesine izin verildi.
Kamplarda sağlığı büyük zarar gören Şalamov, bundan sonraki hayatında kendisini tümüyle yazmaya verdi. 1957’de kurulan Moskva isimli aylık edebiyat dergisinde çalışmaya başladı ve burada şiirleri yayımlandı. 1954-1973 yılları arasında, Kolıma Öyküleri başlığı altında toplayacağı öykülerini yazdı. Kitabın ilk Rusça baskısı 1978’de Londra’da yapıldı ve SSCB’de el altından dağıtıldı. Sağlığı iyice kötüleşen Şalamov 1979’da huzurevine yerleştirildi. 1982’nin başında görme ve duyma yetisini tümden kaybeden
Şalamov, kısa bir süre sonra hayatını kaybetti. Kolıma Öyküleri SSCB’de, ancak yazarın ölümünden sonra, 1987’de basılabildi.